Markowe Uliczki

Krótka i Długa, Wysoka i Niska, Wesoła i Smętna, Biała i Czarna, Prosta i Krzywa, Sucha i Mokra, Otwarta i Zamknięta, Daleka i Bliska, Szeroka i Wąska... przepraszam, żadna z gdańskich ulic nie jest "wąska". Wszystkie są, ciche, spokojne, sielskie, dobre, urocze, jasne, przyjemne, szczodre, zacne i dzielne. Jeżeli ktoś będzie miał wyjątkowe szczęście to trafi na Miłą lub nawet Miłosną. Pechowcy ( gdzież ich nie ma), zapewne przez pomyłkę, znajdą się na Głuchej, Grząskiej, Gnilnej, Pustej, Zimnej lub ... Mylnej. Oczywiście mógłbym tak wymieniać bez końca, gdyż w Gdańsku jest ponad 1600 ulic. Każda z nich ma własną nazwę, jedyną i niepowtarzalną. Oprócz miana mają także i "dusze". Zarówno te, które w pejzażu miasta istnieją już kilkaset lat jak i te całkiem młode, wytyczone i nazwane całkiem niedawno. Ponieważ, jak sądzę, wiem o swoim mieście sporo, spróbuję opowiedzieć o klimatach gdańskich uliczek trochę inaczej niż dotąd czyniono. Dobór będzie całkowicie subiektywny, gdyż podmiotem moich opowieści będą ulice, które znam i lubię, oraz te, o których mogę opowiedzieć coś ciekawego. Krótkie teksty opisujące poszczególne trakty, uzupełnię fotografiami oraz stosownym fragmentem planu Gdańska.

A B C D E F G H I J K L Ł M N O P R S T U W Z Ż


Przystanek Przesiadkowy

Układanie torów dla nowej - elektrycznej - linii tramwajowej, na odcinku między Wrzeszczem a Oliwą, trwało dwa lata. Trasa wiodła przez pustkowia obejmujące pola uprawne i pastwiska, terytorialnie należące do osady Polanki. 7 maja 1901, pierwszy skład złożony z dwóch wagonów silnikowych, wykonanych przez kolońską firmę "Herbrand", wjechał na przystanek końcowy znajdujący się naprzeciw głównego wejścia do oliwskiego parku. Początkowo wagony malowano na kolor czerwony, później - od 1930 r - obowiązywała barwa kremowa. Natomiast, odrębną dla każdej linii numerację wprowadzono dopiero w 1914 r. Od tego czasu trasę, Targ Węglowy - Oliwa, obsługiwały zestawy oznaczone nr 2. Kilka lat później, 18 lipca 1908 r, uruchomiono nową linię, która połączyła Oliwę z Jelitkowem. Tramwaj - nr 10 - zaczynał bieg na Starym Rynku i jechał ulicą Jacka Rybińskiego. Ponieważ trasa ta nie miała fizycznego połączenia z linią nr 2, utworzono przed parkową bramą, wspólny dla obu linii, duży węzeł przesiadkowy. Znacząca zmiana w układzie komunikacji tramwajowej w centrum Oliwy nastąpiła tuż po wojnie. W 1948 r. zbudowano nową stację końcową, zlokalizowaną w obrębie obecnej pętli. W tym samym czasie wytyczono również nowe torowisko, poprowadzone między ulicami: Obrońców Westerplatte i Jacka Rybińskiego. Na miejscu dawnego przystanku przesiadkowego urządzono ogólnodostępny parking zaś z pozostałej części uformowano spory zieleniec, udostępniony wyłącznie dla pieszych. Chcąc uczcić miliony ludzi, którzy w czasie działań wojennych stracili zdrowie, nazwano cały ten teren placem Inwalidów Wojennych.

Przystanek Przesiadkowy
Przystanek Przesiadkowy
Przystanek Przesiadkowy